سایز متن   /

همدلی|  نوجوانی که قاتل یک کودک بود، فعلا در بیمارستان روانی بستری شده است؛ وکیل مدافع‌اش این خبر را اعلام می‌کند. او از تغییرات جدید در این پرونده خبر داده و گفته «متاسفانه از دو روز گذشته به دلیل شرایط روحی و روانی و پرخاشگری‌هایی که امیرحسین داشت، او به بیمارستان اعصاب و روان منتقل شده است.»
اسم دختر، «ستایش» بود و همان روزها پدر و مادر پسری که این دختربچه را کشته بود و البته قبل از سوزاندن جسدش با اسید، به او تجاوز هم کرده بود، روبه‌روی دوربین‌های تلویزیون قرار گرفتند و در حالی‌که خونسردی خود را حفظ کرده بودند، اقرار کردند که پسرشان کار بدی کرده است. هنوز حکمی برای این پسر مشخص نشده بود و فعالان حقوق کودک در مورد اعدام‌‌نشدن او فعالیت خود را شروع نکرده بودند که خیلی‌ها به افغانستانی‌بودن دختر بچه اشاره کردند و گفتند افغانستانی‌ها دختران خود را می‌فروشند و این‌ها هم حتما با گرفتن پولی راضی می‌شوند که جسم نه، روح فرزند خود را بفروشند. پدر و مادر افغانستانی اما رضایت ندادند و گفتند که تلاششان برای پیگیری خون فرزندشان را ادامه خواهند داد. محاکمه شروع شد و با اعدام قاتل یک ستایش دیگر در یک جای دیگر ایران(نی‌ریز فارس)، افکار عمومی منتظر اعدام قاتل این ستایش هم بود؛ چند بار هم شایعاتی از صدور حکم اعدام و حتی اعدام‌شدن او منتشر شد که بلافاصله تکذیب شد؛ حالا او را برده‌اند بیمارستان روانی.
شاید از اعدام نشدن فردی که بزرگسال نیست، خوشحال شده باشی اما احساس می‌کنی چیزی در این میان گم شده است وقتی نوجوان‌ها و جوان‌های دیگر که حتی به شکل غیرعمد، مرتکب قتل شده‌اند خیلی راحت در صف اعدام قرار می‌گیرند و اعدام هم می‌شوند.
از طرفی تصویر پدر و مادری که شرایطی به وجود آورده‌اند( یا در شرایط به‌وجودآمده سهم بزرگی داشته‌اند) تا فرزندشان خیلی راحت آدم بکشد، از جلوی چشمانت دور نمی‌شود؛ بدون شک اگر هم کسی قرار است اعدام شود(اگر) آن‌ها هستند. پدر و مادری که در ایران، مسئولیتشان دو چندان می‌شود.
همان بحث تکراری؛ وقتی در ایران امکانات شادی و خالی کردن هیجانات سالم برای جوانان وجود ندارد، بی شک این تخلیه هیجان شکلی زیرزمینی به خود می‌گیرد و در فقدان آموزش‌های لازم و علنی، فضای مجازی و شبکه‌های ماهواره‌ای و فیلم‌های پورن می‌شوند راهنمای کودک و نوجوانی که در سن بلوغ قرار گرفته و بردن نام از مسائل جنسی نه تنها در خانواده که در مدرسه هم برایش نوعی تابو خواهد بود.
بیمارستان روانی جای این فرد نیست؛ بیمارستان روانی جای افراد و مسئولینی است که از عهده کارها و وظایف خود برنیامده‌اند و بهتر است به جای به عهده‌گرفتن مسئولیت، بروند و استراحت کنند؛ بیمارستان روانی جای پدر و مادری است که صلاحیت داشتن فرزند ندارند و بهتر است از آن‌ها دور شوند.
در این شرایط، نوجوانی اعدام شود یا نه، هیچ تفاوتی نمی‌کند؛ اگر هم اعدام نشود با این بار آسیب روح و روان نمی‌تواند به همان جامعه‌ای برگردد که دست‌پروده آن بوده.

دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی